گريه کن تا تمام شود

مادري فرزندش را از دست داده بود و در فـراق او سخت مي گريست. هـرکس نزد مـادر مي آمد او را دلداري مي داد و از او مي خواست دست از زاري و گريه بردارد. يکي مي گفت که با گريه کودک به دنيا بر نمي گردد و آن ديگري مي گفت که دل بستن به هر چيزي در اين دنيا کار بيهوده اي است و انسان عاقل بايد به هيچ چيز اين دنياي فاني دل نبندد. در اين اثنا شيوانا از آن محل عبور مي کرد و صداي ناله وضجه زن را شنيد. بالاي سر زن ايستاد و با صداي بلند گفت: "گريه کن مادر من! او ديگر بر نمي گردد و ديگر نمي تواني صورت و حرکات او را شاهد و ناظر باشي. تا دير نشده هرچه مي تواني گريه کن که فردا وقتي از خواب برخيزي احساس مي کني که ديگر اين احساس دلتنگي را نداري و چهل روز بعد ديگر کمتر به ياد دلبندت خواهي افتاد. پس امروز را تا مي تواني گريه کن!"

نقل مي کنند که زن از جا برخاست. مقابل شيوانا ايستاد و در حالي که سعي مي کرد ديگر گريه نکند گفت:" راست مي گويي استاد! الان اگر گريه کنم ديگر او را فراموش مي کنم، پس ديگر برايش گريه نمي کنم تا هميشه بغض نترکيده اي در درون دلم باقي بماند و خاطره اش هميشه همراهم باشد."

زن اين را گفت و سوگوار از شيوانا دور شد. شيوانا زير لب گفت:" اي کاش زن همين جا گريه اش را مي کرد و همه چيز را تمام مي کرد. او بار اين مصيبت را به فرداهاي خودش منتقل کرد و ديگر نمي تواند آرام بگيرد."